Vitesse kiest voor ontwikkeling
Vitesse kiest om meerdere redenen voor de eigen Voetbalacademie. ‘Die moet weer de beste van Nederland worden’, vindt voorzitter Maasbert Schouten van de raad van commissarissen zonder blikken of blozen. De Arnhemse club kan zich geen financiele risico’s meer permitteren en een begrotingstekort van twee tot tweeënhalf miljoen euro over het voorbije seizoen, is een fiks risico. Om te overleven is Vitesse jaar in jaar uit afhankelijk van externe financiers, die niet alleen spelers betalen, maar ook garant staan voor salarissen als die aan het einde van een seizoen niet betaald kunnen worden. Die financiers hebben daar – zeker nu de druk overal voelbaar is – geen zin meer in als Vitesse geen stap vooruit maakt op het voetbalveld. En het is nog erger. Al die miljoenen ten spijt, holt de club achteruit.
Het is niet zo vreemd dat een nieuwe voorzitter, Afab- baas Maasbert Schouten, nog geen half jaar na zijn aanstelling rigoureus wil breken met het verleden. Schouten is stellig in zijn positiename. ‘Ruimte voor spelers van buiten de Europese Unie is er bij Vitesse dus niet’. Wie nog in het verleden van Vitesse leeft, kan daarom jammeren. Vitesse heeft geweldige spelers van buiten de EU gehaald (Curovic, Stefanovic, Diarra) maar ook een rits mislukkingen of in elk geval spelers die niks toevoegden.
In de wetenschap dat een niet EU speler boven de 20 jaar anno 2010 een salaris van 500.000 euro móet verdienen en Vitesse aan een salarisplafond denkt dat eerder in de buurt zal liggen van de helft, is het logisch dat die spelers niet meer in aanmerking komen. Maar ook de dure Nederlandse jongens hebben Vitesse de voorbije jaren niks opgeleverd. Van de beoogde pijlers van het nieuwe elftal presteert Molhoek naar behoren, Van der Struijk en Jenner werden nota bene uitgeleend. Nilsson, Hofs en Stevanovic maken het niet, Kaloglu en zijn voorganger Tarvajärvi zag je niet.
Schouten ziet ook wel dat Vitesse niet alléén kan teren op eigen jeugd, maar het streven om daar alle mogelijke vruchten te plukken, is tenminste een visie. En eentje die niet alleen in woord gestalte wordt gedaan. Vitesse gaat bij de jeugd werken met individuele trainingen, opleidingen ( trainerscursussen), een video-analysesysteem, een pop-traject (persoonlijk ontwikkelingsplan per individu).
Er worden betrokken spelers gevormd zijn die straks herkenbaar zijn en aanspreekbaar voor het eigen publiek. En spelers die er voor willen vechten.
Ook bij de hoofdmacht wordt er een nieuwe fase ingeluid. Spelers hebben straks een dagprogramma van 9.00 tot 16.00 uur. Ze worden getest op hun persoonlijkheid, hun sterke en zwakke punten, hoe functioneren zij met elkaar, vullen zij elkaar aan. En datzelfde geldt de technische staf; passen de karakters, zijn ze complementair, is er nog een andere ‘toon’ nodig.
Allemaal interessante ontwikkelingen, die nu ondersneeuwen door de financiele noodzaak van de ommezwaai, maar straks het nieuwe Vitesse een gezicht moeten geven.