Revolutie Ferrer overstijgt Adriaanse
De werkwijze van trainer Albert Ferrer bij Vitesse laat zich misschien het beste vergelijken met die van Co Adriaanse in 1997 bij Willem II. De Amsterdammer voerde in Tilburg een revolutie door en dat zorgde voor de nodige onrust. Veel mensen herinneren zich de opgeklopte koffiejuffrouw- affaire, minder de moeilijke start van ‘het nieuweWillem II’ dat snel onder druk kwam te staan door het uitblijven van resultaat. Zo verloor Adriaanse op 10 september 1997 met 3- 1 van Vitesse. Willem II speelde prima, maar pas twee jaar later betaalde Adriaanse het vertrouwen terug met kwalificatie voor de Champions League.
In Arnhem zorgt Ferrer in zijn eerste weken voor onrust. Hij implanteert zijn eigen (topclub)beleid en hangt elk weekend een A4tje op waar de spelers kunnen zien of zij bij de selectie zitten. Zo werd Jenner na twee basisplaatsen naar de tribune gezet en bewandelde Barazite de omgekeerde weg, al kreeg hij geen basisplaats. Snijders en Felixdaal werden uit de schaduw gehaald en speelden bij Groningen, waar de oudgedienden Drost, Sprockel, Jenner én Nilsson op de tribune zaten. Dat zou tot grote onrust kunnen leiden, zeker na de 4- 1 nederlaag. Vitesse verkeert op papier immers in degradatiegevaar en heeft in 2010 nog zware duels tegen Ajax (thuis), NAC (uit) en FC Twente (uit, beker) voor de boeg, maar Ferrer gaat rustig door met experimenteren en keihard doorselecteren. Wie niet mee wil of kan, moet maar snel vertrekken, de lat gaat elke week omhoog.
Maar een oude voetbalwet zegt dat de club die halverwege het seizoen onderaan bungelt, daar in de regel niet wegkomt. Ook al trekt Zjordania in de winter nog vijf nieuwe spelers aan, een garantie op succes (Europees voetbal) is er niet. Sterker, een paar onverwachte tegenslagen en Vitesse komt echt onder grote druk. Net als bij Adriaanse heeft de revolutie van Ferrer succes nodig, maar net als bij Adriaanse zijn op het veld de contouren van het nieuwe gedachtegoed zichtbaar. Het Vitesse van Ferrer is als het Willem II van Adriaanse na een paar weken. Zonder echt resultaat, maar met aantoonbare potentie. Waar Adriaanse een seizoen de tijd had om een basis te leggen, moet Ferrer echter in een half seizoen een degradatiekandidaat ‘oppimpen’ tot een hartveroverende voetbalmachine. Een grote revolutie vraagt grote risico’s en grote daden en dat laatste kan niemand Zjordania en zijn onervaren oogappel Ferrer ontzeggen.
Column door Egbert van der Weerd
