Voetballen kan op één been

Voetballen met één been, het kan. Dat bewijzen de spelers van het nieuwe Ne­derlandse Amputeam. Zelf­spot en humor gaan hand in hand. ‘Ha ha, gepoort!’’

Voor de 26-jarigeWesley van Ingen gloorde ooit een toekomst als prof­voetballer. Feyenoord was geïnteresseerd in de jonge ta­lentvolle speler van OFC Oost­zaan. Tot een tumor zijn jongens­droom ruw verstoorde. Wesley, toen 13, verloor zijn rechterbeen aan kanker. Dertien jaar later kan Wesley alsnog in Oranje komen.

Als speler van het nieuwe Neder­landse voetbalteam voor geampu­teerden. Op twee krukken snelt hij rap en behendig over het zon­overgoten trainingsveld van Arn­hemse Boys. „Het is geweldig om weer te kunnen voetballen”, zegt Wesley.

Voetbalclub Arnhemse Boys is de­ze zondagochtend gastheer van FC KMK , zoals het toekomstige Oran­je nu nog heet. Op het fraaie sport­park van Boys in Schuytgraaf mel­den zich spelers uit alle hoeken van het land. De voetballers mis­sen een been, de keepers een arm. In de kleedkamer gaan de prothe­ses uit. De amputatie is aangebo­ren, het gevolg van een ziekte of een ongeval. Iedere speler heeft zijn eigen verhaal, maar heeft de­zelfde handicap.

Het voetbalteam voor geamputeer­den is een idee van de prothesema­ker Dirk Ruitenbeek van POM Nij­megen, het bedrijf dat begin vol­gend jaar grotendeels naar Arn­hem verhuist. In andere landen be­staat het ampuvoetbal al veel lan­ger. Nederland kon niet achterblij­ven, vond Ruitenbeek. Hij bena­derde de stichting Korter maar Krachtig, dat mensen met een am­putatie ondersteunt. Voorzitter Mary van Dijk, eigenlijk moeder voor al haar leden, was direct en­thousiast. „En ik heb hélémaal niets met voetbal. Dit haalt jon­gens uit een isolement. Sommigen zaten huilend aan de telefoon. Al vergt het heel veel om zonder pro­these, alleen met je stompje het veld op te komen. Het is een over­winning op jezelf”, vertelt ze, ter­wijl trainer Marcel Boetzel zijn jon­gens aan de warming up laat begin­nen.

Boetzel, zelf oud-speler van Arnhemse Boys, wordt spontaan geassisteerd door Ricardo Gil y Muinos. De huidige hoofdtrainer van de Boys slaat de verrichtingen van de eenbenigen vol bewonde­ring gade. „ Ontzettend knap hoe ze op die krukken in balans blij­ven. Dat moet heel wat kracht kos­ten”, zegt de voetbaltrainer. „Bij mij in het team hebben ze al moei­te om met twee benen te spelen”, zegt de Arnhemse trainer even la­ter tegen de groep. Eén been of niet, Muinos hamert op een goede balaanname. „Probeer vriendjes met de bal te worden”, adviseert hij tijdens dribbel en pass-oefenin­gen. De spelers trainen fanatiek en met plezier.

Zelfspot en humor gaan hand in hand op Schuyt­graaf. „Ha, ha gepoort”, klinkt het tijdens het afsluitende partijtje. „Ik wilde de bal met mijn rechterbeen schieten, maar ja dat heb ik niet meer’’, zegt Angelo Grishaver. Puf­fend zwaait de 30-jarige inwoner van Bergen op Zoom zijn stompje over het handvat van zijn rechter­kruk. Zijn eerste training valt de wat zwaarlijvige Angelo onnoeme­lijk zwaar. „Zeven jaar geleden ben ik als schilder van het dak gesode­mieterd en raakte ik mijn been kwijt. Sindsdien heb ik niets meer gedaan.”

Langs de lijn staat Guus van Agge­len verlangend toe te kijken. De 17-jarige Elstenaar, die zijn rechter­been mist, is een enthousiaste sporter. Goed in handbike en ski­ën. Guus baalt dat hij zijn sportkle­ren heeft thuisgelaten. Hij gaat zich aanmelden. „ Is de presentatie in GelreDome? Dan moet ik er bij zijn. Vitesse is mijn cluppie.”

Gelderlander / Foto’s SV