22 juni 2013 In de media
De straatvechter is uitgevochten
Amper dertig jaar, maar nu al profvoetballer af. Versleten knieën noopten Nicky Hofs deze zomer te stoppen met het spelen van betaald voetbal.
Elf jaar lang zwierf de kleine Arnhemmer over de Nederlandse en Cypriotische velden. Het leverde hem Europees goud, één interland en ontelbaar veel littekens op. Samen met VI blikt de gevoelige Hofsie terug op een enerverende, maar te korte loopbaan.
Barpersoneel gezocht. Bij het Arnhemse MASV lijken ze nog niet helemaal doordrongen van het laatste voetbalnieuws. Op de website van de Zondagvierdeklasser wordt gesmeekt om een betere kantinebezetting. Met geen woord wordt gerept over de twee grootste transfers uit de club- geschiedenis. De Midden Arnhemse Sportvereniging, afgelopen seizoen teleurstellend geëindigd op de voorlaatste plaats in de Vierde Klasse F, hengelde in één weekeinde 466 wedstrijden aan betaaldvoetbalervaring binnen. Volgend seizoen vormen Jhonny van Beukering en Nicky Hofs het meest gevreesde aanvalsduo in de kelder van het Arnhemse amateurvoetbal. 'Ach, het is gewoon gezellig! lacht Hofs desgevraagd. 'Het is een mooie club, ze kunnen wel wat positieve reclame gebruiken. Vorig jaar waren ze na problemen bijna uit de competitie gezet. Ik mag opnieuw samenspelen met Jhonny, leuk. Kan ik hem een beetje laten lopen. Dat is goed voor hem.'
Ondeugende ogen, een half openstaande mond en babbels voor tien. Elf jaar profvoetbal hebben Nicky Hofs nauwelijks veranderd. Hij is inmiddels dertig jaar, getrouwd en vader, maar het kind in hem is nooit verdwenen. We spreken af in de binnenstad van Arnhem voor wat hij zelf zijn afscheidsinterview noemt. Hofs heeft een paar weken eerder zijn afscheid aangekondigd. Het driftkikkertje met dat fijne rechterbeen kón niet meer. Zijn knie was versleten, het lichaam was op. En dus treffen we vandaag Nicky Hofs, de oud-profvoetballer.
Het is even wennen. Niet alleen voor ons, ook voor de Arnhemmer zelf. Zo blijkt hij zijn eerste privileges al kwijt te zijn. Hofs heeft zijn auto midden op het drukste kruispunt van Arnhem geparkeerd. Op een viaduct, ooit bedacht voor voetgangers of auto's met pech, schittert zijn witte Volkswagen. Een plek waar hij wel vaker zijn auto parkeerde als hij snel even in de binnenstad moest zijn. Uitgerekend vandaag gaat het fout. Net als Hofsie poseert voor onze fotograaf, legt een ijverige agent een bekeuring onder zijn ruitenwisser. De financiële schade is aanzienlijk. Hofs lacht en schreeuwt over vijftig meter nog bemoedigend: 'Dank je wel!' De diender gebaart dat hij er ook niks aan kan doen. Voor de voormalig prins van Arnhem wordt niet langer een uitzondering gemaakt. 'Ach, die auto kennen ze hier inmiddels wel', knipoogt Hofs. 'Hij is bijna net zo bekend als zijn bestuurder.'
Het is Hofs ten voeten uit. Puur, amusant en altijd in voor een geintje. Toch heeft zijn voetballoopbaan behoorlijk wat littekens achtergelaten. Zowel fysiek als mentaal. 'Het is mooi geweest.'
Schoffie
De roots van Nicky Hofs liggen in de Arnhemse wijk Klarendal. Begin jaren tachtig nog een echte volkswijk waar zomers het tuinmeubilair voor de deur stond en het leven zich voornamelijk op straat afspeelde. De tieners waren bezig met brommers én meisjes, de jongste jeugd voetbalde. Onder hen ook ene Nicky, het neefje van voormalig profs Henk en Bennie Hofs. Veruit het kleinste ventje van de straat, maar ook de beste voetballer. Het spitsje van Arnhemse Boys had een goede basistechniek en een gezonde overlevingsdrang. Een echt straatschoffie. 'Ze waren in die tijd de wijk aan het schoonvegen. Het was een levendig buurtje! herinnert Hofs zich. 'Ik ben met een bal geboren, dat ding lag in mijn wieg.
Mijn hele jeugd draaide om voetbal. Ik kwam er vrij snel achter dat ik niet de slimste was en dus moest ik alles op voetbal gooien. Ik wilde profvoetballer worden. Gelukkig had ik het nodige geluk én talent. Ajax wilde me testen en ik kon naar De Graafschap. Uiteindelijk kwam ik bij Vitesse terecht. Ik was alleen veel te klein. Joop Brand, hoofd opleiding, heeft in die jaren nog dispensatie voor me aangevraagd. Kon ik een jaar langer in de Cl blijven. Anders was ik waarschijnlijk weggestuurd. Ik kon voetballen, maar fysiek had ik het lastig.'
Het kleine ventje, nog met een wild matje in zijn nek, werd het troetelkind van Arnhem. Een jochie met een grote mond, een klein hartje en een enorme drive om te slagen. Hofs blonk uit, alleen ging het hem nooit snel genoeg. Amper achttien jaar oud eiste hij een plek in het eerste elftal op. Waar zijn schuchtere teamgenoten stilletjes wachtten op een kans, liet Hofs zijn zaakwaarnemer met toenmalig trainer Ronald Koeman praten. De tiener wilde een kans. Koeman negeerde het verzoek, maar een jaar later was het onder Edward Sturing wel raak. De tiener speelde een oefenwedstrijd tegen Hannover 96, imponeerde, en debuteerde vervolgens op 27 januari 2002 in het thuisduel met NEC. 'Op dat moment de belangrijkste dag uit mijn leven! vertelt Hofs. 'Dat gevoel zal ik nooit meer vergeten. Nicky Hofs uit Klarendal in het eerste van Vitesse. Eerst op de tribune van Nieuw Monnikenhuize, nu op het veld van Gelredome. Deel één van de droom was uitgekomen.'
Vervolgens ging het hard. Hofs werd een vaste waarde in het eerste elftal en was bijzonder geliefd onder de supporters. Met zijn Arnhemse tongval en inzet groeide hij uit tot een publiekslieveling. Op Papendal knepen ze ondertussen een oogje toe als Nicky in de zomer zijn vrienden hielp met dakdekken óf als hij een biertje dronk op de Korenmarkt. Zo was Hofsie nu eenmaal. De Arnhemmer leek voorbestemd om jaren bij Vitesse te blijven.
Toch volgde na drie jaar de overgang naar Feyenoord. Hofs: 'Dat is raar gegaan. Vitesse kon een optie lichten in mijn contract. Zou ik nog drie jaar blijven en in totaal zo'n tienduizend gulden meer gaan verdienen. Dat vond Vitesse te veel geld, de optie werd niet gelicht. Je mag best weten dat ik me in die tijd net als veel andere Nederlandse jongens ondergewaardeerd voelde in Arnhem. De Afrikaanse jongens verdienden veel meer. Ik tekende vervolgens een eenjarig contract en had daarna de clubs voor het uitzoeken. Ik sprak met AZ, FC Twente en zat in het vliegtuig naar Perugia. Ik zou naar Italië gaan.
Toen belde Mark Wotte (destijds technisch directeur in De Kuip, red.) namens Feyenoord. Of ik met hem en trainer Ruud Gullit om tafel wilde. Ze waren enthousiast en ik vond dat wel wat, zo'n volksclub. Typisch Nicky Hofs. Ik tekende een contract en speelde een week later al tegen Vitesse. Ik had nog nauwelijks getraind. Grappig was dat veel mensen dachten dat ik bij PSV zou tekenen. Iemand had me zogenaamd met Guus Hiddink gezien. Eerlijk, ik ben Guus nooit tegengekomen.'
Kuipvrees
Amper 21 jaar oud en al Feyenoorder. De wereld leek aan Hofs zijn voeten te liggen. Hoewel het de Kuipclub niet voor de wind ging, wist Hofs zijn draai te vinden. Hij had een klik met Het Legioen en liet zo nu en dan zien waarom hij vaste waarde in Jong Oranje was. Ondertussen werd Rotterdam-Zuid een Arnhemse enclave. Hofs bleef in zijn oude buurt wonen en pendelde dagelijks tussen Gelderland en de Randstad.
In het weekeinde volgden zijn familie, vrienden, buurtbewoners en andere vage bekenden. 'Prachtig om alles te delen. Zelf genoot ik van elk moment. Dan ging die tunnel open en zag ik al die mensen. Kuipvrees heb ik nooit begrepen,' vertelt Hofs. 'Helaas heb ik er niet lang van kunnen genieten. In de voorbereiding op het nieuwe seizoen scheurde ik mijn voorste kruisband opnieuw af. Ik durf te zeggen dat het mijn complete carrière veranderd heeft. Het was deels mijn eigen schuld. Bij Vitesse had ik een soortgelijke blessure en keerde ik binnen zes maanden terug. Ik was eigenwijs, dat wilde ik opnieuw. Vanaf die dag leef ik met een dikke knie.'
Hofs revalideerde in een recordtijd, maar was niet fit. De Arnhemmer speelde met spuiten, pilletjes en verbeet de pijn in alle stilte. Wat volgden waren tal van operaties. Kraakbeenletsel, meniscusproblemen. Hofs had de knie van een tachtigjarige. 'In die tijd lag ik op de operatietafel óf thuis op de bank. Ik trok het niet meer. Ik was klaar met de blessures, klaar met voetbal. Gelukkig was er dan altijd mijn vriendin die me oppepte. Ze geloofde in me. Na maanden aanmodderen keerde ik terug bij Feyenoord. Ik scoorde tegen Ajax en werd geselecteerd voor Oranje. Ik weet nog dat ik die avond naar mijn vriendin ging en zei: Dat heb je toch goed gezien, schatje.'
Van de operatietafel naar Oranje. Hofs werd door bondscoach Marco van Basten geselecteerd voor de interland tegen Ecuador op 1 maart 2006 en viel in. Een debuut dat hij in al zijn eerlijkheid, bijna nog verpestte. 'In Zeist vroeg ik de fysiotherapeut van Oranje of hij mijn knie los wilde masseren. Eenmaal op de massagetafel schrok hij zich wezenloos. Hij vroeg: "Hoe kun je hier mee voetballen?' Mijn knie was zo dik als een voetbal, maar zo dik was hij eigenlijk altijd. Terug op mijn kamer heb ik mijn vriendin in paniek gebeld. Ik zei: Schat, ik ben stom geweest. Ik ga niet spelen. Ik heb mijn knie laten zien. Gelukkig had het geen gevolgen, ik heb mijn haasje. Het hoogtepunt van mijn loopbaan.'
Foppe de Haan, destijds bondscoach van Jong Oranje, kende de slapeloze nachten van Hofs. De Fries nam de niet fitte Hofs tot ieders verbazing op in zijn succesvolle Jong Oranjeselectie van 2006. 'Ik had een zwak voor die jongen! bekent De Haan. 'Het was een jongen van de straat. Een echte straatvechter. Natuurlijk had hij knieproblemen, maar ook enorm veel kwaliteit. Uiteindelijk werd hij de belangrijkste schakel op dat toernooi. In de halve finale tegen Frankrijk was Klaas-Jan Huntelaar geweldig, maar Nicky de grote man. Ook in de finale was hij geweldig.'
Cypriotische bankrekening
Ondanks Europees goud kwam Hofs niet meer voor in de plannen van Feyenoord-trainer Bert van Marwijk. Hofs kon naar Qatar, directeur Peter Bosz lichtte tot ieders verbazing de optie in het contract van de ongewilde middenvelder. Feyenoord wilde geld verdienen aan de Arnhemmer die zijn belofte nog niet had ingelost. Ook trainer Gertjan Verbeek maakte vervolgens geen gebruik van Hofs, die op huurbasis naar Arnhem vertrok.
Een jaar later overkwam Hofs in Rotterdam hetzelfde onder Mario Been en Leo Beenhakker. De middenvelder mocht ondanks een doorlopend contract uitkijken F0 naar een andere club. Uiteindelijk verliet de middenvelder Feyenoord via de achterdeur. 'Mensen zeiden dat ik was mislukt,' weet Hofs. 'Daar ben ik het nog altijd niet mee eens. Ik heb ondanks mijn blessures veel gespeeld. Alleen de technische staf zag het niet in me zitten. Ik ben wél geslaagd bij Feyenoord.'
Hofs tekende een contract in Arnhem, waar hij uiteindelijk maar één jaar bleef. Het liep niet ('Daar heb ik het voor mezelf verkloot. Ik heb trainer Theo Bos dat jaar laten zitten') en het Cypriotische AEL Limassol wilde het noodlijdende Vitesse graag helpen.
Hofs zelf voelde wel iets voor een buitenlands avontuur, samen met teamgenoot Mike Zonneveld. 'Ik had het voor geen goud willen missen. Dat was prachtig, man! aldus Hofs. 'Het leven was goed. Alleen was het voetballend zó amateuristisch. De jongens kwamen tien minuten voor de training op de club, er was geen kantine, de trainer stond bellend op het veld en verder was het één grote chaos. Uiteindelijk kwam ik op de bank en op de tribune terecht, zo gaat dat in die landen. Elk jaar komen tien nieuwe buitenlanders en uiteindelijk krijgt niemand zijn geld.'
'Ik had nog dertien maanden salaris tegoed. Sterker nog, die zaak loopt nog steeds! vervolgt Hofs. 'Limassol wilde van ons af, maar wij hadden een wit contract. De meeste jongens daar hebben twee contracten, zwart en wit. Die worden met tweeduizend euro uitgezwaaid. Wij stonden sterk. Ik zag de gekste dingen. Kwam voor een belangrijke wedstrijd de aanvoerder naar ons toe. Wilde hij een bonus regelen bij de voorzitter. Zei ik: Vriend, zullen we eerst eens beginnen met een salaris? Ik kan er wel om lachen. Mooi land, dat Cyprus. Helaas was het sportief zo'n zooitje. Anders was ik wel langer gebleven.'
Derde kans in Arnhem
Daar stond hij dan in de zomer van 2011. Gebronsd, een lege bankrekening maar een ervaring rijker. Hofs wilde zijn carrière voortzetten in Nederland, maar niemand zat te wachten op een Cypriotische bankzitter met zwakke knieën. Uiteindelijk regelde zaakwaarnemer Louis Laros een trainingsstage bij Vitesse. Laros behartigde immers de zaken van zowel de middenvelder als die van Vitesse-trainer John van den Brom. Hofsie begon aan zijn derde periode in Arnhem.
Wel was Vitesse Vitesse niet meer. Na de komst van de nieuwe clubeigenaar Merab Jordania was FC Hollywood aan de Rijn een vreemdelingenlegioen geworden. Toch waren het uitgerekend de buitenlandse spelers die Hofs aan een contract hielpen. Hofs: 'Guram Kashia en Giorgi Chanturia zijn naar Jordania gegaan. Ze vonden dat ik een contract verdiende. Mijn knie was nog altijd slecht, maar verder was ik topfit. Ik woog 69 kilo, zo licht was ik sinds mijn achttiende niet meer geweest. Van den Brom hield rekening met mijn zwakke knie. Ik kreeg een aangepast trainingsprogramma.
Uiteindelijk speelde ik dertig wedstrijden en was ik belangrijker dan ooit. Mijn contract werd automatisch verlengd, maar onder Fred Rutten was het plots gebeurd. Hij zag het niet in me zitten. Ik dacht aan stoppen, maar dat wilde ik wel op het veld doen. Dus ging ik naar Willem II. Nee, dat werd geen succes. Ik was te zwaar en liep een hamstringblessure op. Wel moet ik zeggen dat de Willem II-fans geweldig waren. Het was een mooi einde.'
Het werd een gedwongen afscheid. Hofs had vorig jaar zomer al een mondeling akkoord bereikt over extra jaar als speler van Vitesse. De middenvelder zucht. 'Vorig jaar, na de play-offs, moest ik bij Merab Jordania komen. Hij zei: "Nicky, you are the president of the club. You have to stay here." Dat vond ik geweldig. Ik kon goed met hem opschieten. Na belangrijke wedstrijden ging ik vaak wat met hem wat drinken in zijn box. Jordania zal vast wat dingen verkeerd hebben gedaan, maar hij is echt een voetbaldier. We hadden een klik. Alleen die ene belofte kwam hij niet na. Hij heeft wel tien keer gezegd dat het goed zou komen, ook tegen aanvoerder Kashia. Toch kwam het er niet van. Fred Rutten wilde niet met mij verder en dus zette Erwin Kasakowski niets op papier. Uiteindelijk is het een paar weken geleden pas opgelost
Er is besloten dat ik niet verder ga als speler, maar als trainer. Mijn knie kon het toch niet meer aan. Ik ga niet meteen voor een groep gaan staan. Dat kan ik niet, ik ben nog te veel voetballer. Ik ga het vak rustig leren.'
Spijt
Eén uur en twee cola light verder heeft Hofs zijn complete voetbalcarrière besproken. Wat blijft hangen zijn een paar hoogtepunten en veelal domme pech. Toch blijft het wrang dat een man van dertig gedwongen moet stoppen. Sceptici menen dat het ook deels met zijn onprofessionele houding te maken had. Hofs had een naam het niet altijd even nauw te nemen met de wetten van de topsport. De voormalige middenvelder kijkt even weg. 'Ik heb een mooie carrière gehad, maar als ik zorgvuldiger met mijn lichaam was omgegaan had ik langer gespeeld, zeker. Dan heb ik het vooral over mijn knieblessure en de revalidatie. Ik ben te snel weer begonnen.
Daarnaast weet ik dat iedereen een mening over me had. Dat ik niet leefde voor het voetbal. Ja, ik genoot van het leven en dronk na de wedstrijd weleens een potje bier. De zogenaamde kenners dachten dat ik elke dag in de frietzaak stond, nou dan hebben ze geen idee hoe lekker mijn vrouw kan koken.'
'Ik heb aanleg en ik ben heel eerlijk; ik hou ook wel van een frietje of de McDonald's! vervolgt Hofs. 'Eén keer in de weet at ik patat. Nou en? Ik kreeg vaak te horen dat ik te dik was en soms had men gelijk. Ik heb betere en mindere periodes gekend. Alleen weten de mensen niet dat ik veel voor mezelf trainde. Als ik terugkwam van vakantie begon ik meteen. Dan belde ik Jos Kortekaas, de fysiotherapeut van Vitesse en gingen we aan de slag. Daar heb ik nooit iemand over gehoord. Ik had aanleg, ik kreeg een stempel, maar ik heb er juist heel veel voor gelaten. Echt waar!'
Even is daar weer die verbeten blik. Het is dezelfde gezichtsuitdrukking die Hofs kon hebben als hij discussieerde met een arbiter of als Vitesse had verloren. Het verongelijkte gezicht van een uitgevochten straatvechter. Dan is daar weer die kenmerkende lach. De Arnhemmer zegt tevreden te zijn. Hij heeft prijzen gewonnen, in het buitenland gespeeld én het Nederlands elftal gehaald.
Toch is er één echt dieptepunt. Hofs mompelt de naam Theo Bos. De trainer die afgelopen jaar overleed aan de gevolgen van kanker. Een tweede vader, iemand die hem onvoorwaardelijk steunde. De Arnhemse pretoogjes worden plots waterig. Twintig seconden later waggelen de tranen over zijn wangen. Vol terras of niet. Hofs heeft de dood van Bos nog altijd niet verwerkt. 'Theo was de belangrijkste man in mijn carrière', klinkt het met trillende stem. 'Hij was zo sterk, het is zo oneerlijk. Ik baal zo van dat ene jaar. Ik heb niet alles gegeven. Hij nam het me kwalijk, dat zag ik aan zijn blik. Ik voel me nog steeds zo schuldig.'
Een prachtige middag in Arnhem eindigt met een traan. Het wordt Hofs te veel. Hij haast zich naar zijn foutgeparkeerde auto. De tranen blijven komen. 'Dit gaat niet om voetbal, dit gaat om Theo. Hij was er altijd voor me. Nu word ik trainer, net als hij. Alles wat ik van hem geleerd heb wil ik overbrengen op de jeugd. Het belangrijkste? Dat lieve, de manier van omgaan met mensen. Theo blijft altijd mijn trainer.'
Barpersoneel gezocht. Bij het Arnhemse MASV lijken ze nog niet helemaal doordrongen van het laatste voetbalnieuws. Op de website van de Zondagvierdeklasser wordt gesmeekt om een betere kantinebezetting. Met geen woord wordt gerept over de twee grootste transfers uit de club- geschiedenis. De Midden Arnhemse Sportvereniging, afgelopen seizoen teleurstellend geëindigd op de voorlaatste plaats in de Vierde Klasse F, hengelde in één weekeinde 466 wedstrijden aan betaaldvoetbalervaring binnen. Volgend seizoen vormen Jhonny van Beukering en Nicky Hofs het meest gevreesde aanvalsduo in de kelder van het Arnhemse amateurvoetbal. 'Ach, het is gewoon gezellig! lacht Hofs desgevraagd. 'Het is een mooie club, ze kunnen wel wat positieve reclame gebruiken. Vorig jaar waren ze na problemen bijna uit de competitie gezet. Ik mag opnieuw samenspelen met Jhonny, leuk. Kan ik hem een beetje laten lopen. Dat is goed voor hem.'
Ondeugende ogen, een half openstaande mond en babbels voor tien. Elf jaar profvoetbal hebben Nicky Hofs nauwelijks veranderd. Hij is inmiddels dertig jaar, getrouwd en vader, maar het kind in hem is nooit verdwenen. We spreken af in de binnenstad van Arnhem voor wat hij zelf zijn afscheidsinterview noemt. Hofs heeft een paar weken eerder zijn afscheid aangekondigd. Het driftkikkertje met dat fijne rechterbeen kón niet meer. Zijn knie was versleten, het lichaam was op. En dus treffen we vandaag Nicky Hofs, de oud-profvoetballer.
Het is even wennen. Niet alleen voor ons, ook voor de Arnhemmer zelf. Zo blijkt hij zijn eerste privileges al kwijt te zijn. Hofs heeft zijn auto midden op het drukste kruispunt van Arnhem geparkeerd. Op een viaduct, ooit bedacht voor voetgangers of auto's met pech, schittert zijn witte Volkswagen. Een plek waar hij wel vaker zijn auto parkeerde als hij snel even in de binnenstad moest zijn. Uitgerekend vandaag gaat het fout. Net als Hofsie poseert voor onze fotograaf, legt een ijverige agent een bekeuring onder zijn ruitenwisser. De financiële schade is aanzienlijk. Hofs lacht en schreeuwt over vijftig meter nog bemoedigend: 'Dank je wel!' De diender gebaart dat hij er ook niks aan kan doen. Voor de voormalig prins van Arnhem wordt niet langer een uitzondering gemaakt. 'Ach, die auto kennen ze hier inmiddels wel', knipoogt Hofs. 'Hij is bijna net zo bekend als zijn bestuurder.'
Het is Hofs ten voeten uit. Puur, amusant en altijd in voor een geintje. Toch heeft zijn voetballoopbaan behoorlijk wat littekens achtergelaten. Zowel fysiek als mentaal. 'Het is mooi geweest.'
Schoffie
De roots van Nicky Hofs liggen in de Arnhemse wijk Klarendal. Begin jaren tachtig nog een echte volkswijk waar zomers het tuinmeubilair voor de deur stond en het leven zich voornamelijk op straat afspeelde. De tieners waren bezig met brommers én meisjes, de jongste jeugd voetbalde. Onder hen ook ene Nicky, het neefje van voormalig profs Henk en Bennie Hofs. Veruit het kleinste ventje van de straat, maar ook de beste voetballer. Het spitsje van Arnhemse Boys had een goede basistechniek en een gezonde overlevingsdrang. Een echt straatschoffie. 'Ze waren in die tijd de wijk aan het schoonvegen. Het was een levendig buurtje! herinnert Hofs zich. 'Ik ben met een bal geboren, dat ding lag in mijn wieg.
Mijn hele jeugd draaide om voetbal. Ik kwam er vrij snel achter dat ik niet de slimste was en dus moest ik alles op voetbal gooien. Ik wilde profvoetballer worden. Gelukkig had ik het nodige geluk én talent. Ajax wilde me testen en ik kon naar De Graafschap. Uiteindelijk kwam ik bij Vitesse terecht. Ik was alleen veel te klein. Joop Brand, hoofd opleiding, heeft in die jaren nog dispensatie voor me aangevraagd. Kon ik een jaar langer in de Cl blijven. Anders was ik waarschijnlijk weggestuurd. Ik kon voetballen, maar fysiek had ik het lastig.'
Het kleine ventje, nog met een wild matje in zijn nek, werd het troetelkind van Arnhem. Een jochie met een grote mond, een klein hartje en een enorme drive om te slagen. Hofs blonk uit, alleen ging het hem nooit snel genoeg. Amper achttien jaar oud eiste hij een plek in het eerste elftal op. Waar zijn schuchtere teamgenoten stilletjes wachtten op een kans, liet Hofs zijn zaakwaarnemer met toenmalig trainer Ronald Koeman praten. De tiener wilde een kans. Koeman negeerde het verzoek, maar een jaar later was het onder Edward Sturing wel raak. De tiener speelde een oefenwedstrijd tegen Hannover 96, imponeerde, en debuteerde vervolgens op 27 januari 2002 in het thuisduel met NEC. 'Op dat moment de belangrijkste dag uit mijn leven! vertelt Hofs. 'Dat gevoel zal ik nooit meer vergeten. Nicky Hofs uit Klarendal in het eerste van Vitesse. Eerst op de tribune van Nieuw Monnikenhuize, nu op het veld van Gelredome. Deel één van de droom was uitgekomen.'
Vervolgens ging het hard. Hofs werd een vaste waarde in het eerste elftal en was bijzonder geliefd onder de supporters. Met zijn Arnhemse tongval en inzet groeide hij uit tot een publiekslieveling. Op Papendal knepen ze ondertussen een oogje toe als Nicky in de zomer zijn vrienden hielp met dakdekken óf als hij een biertje dronk op de Korenmarkt. Zo was Hofsie nu eenmaal. De Arnhemmer leek voorbestemd om jaren bij Vitesse te blijven.
Toch volgde na drie jaar de overgang naar Feyenoord. Hofs: 'Dat is raar gegaan. Vitesse kon een optie lichten in mijn contract. Zou ik nog drie jaar blijven en in totaal zo'n tienduizend gulden meer gaan verdienen. Dat vond Vitesse te veel geld, de optie werd niet gelicht. Je mag best weten dat ik me in die tijd net als veel andere Nederlandse jongens ondergewaardeerd voelde in Arnhem. De Afrikaanse jongens verdienden veel meer. Ik tekende vervolgens een eenjarig contract en had daarna de clubs voor het uitzoeken. Ik sprak met AZ, FC Twente en zat in het vliegtuig naar Perugia. Ik zou naar Italië gaan.
Toen belde Mark Wotte (destijds technisch directeur in De Kuip, red.) namens Feyenoord. Of ik met hem en trainer Ruud Gullit om tafel wilde. Ze waren enthousiast en ik vond dat wel wat, zo'n volksclub. Typisch Nicky Hofs. Ik tekende een contract en speelde een week later al tegen Vitesse. Ik had nog nauwelijks getraind. Grappig was dat veel mensen dachten dat ik bij PSV zou tekenen. Iemand had me zogenaamd met Guus Hiddink gezien. Eerlijk, ik ben Guus nooit tegengekomen.'
Kuipvrees
Amper 21 jaar oud en al Feyenoorder. De wereld leek aan Hofs zijn voeten te liggen. Hoewel het de Kuipclub niet voor de wind ging, wist Hofs zijn draai te vinden. Hij had een klik met Het Legioen en liet zo nu en dan zien waarom hij vaste waarde in Jong Oranje was. Ondertussen werd Rotterdam-Zuid een Arnhemse enclave. Hofs bleef in zijn oude buurt wonen en pendelde dagelijks tussen Gelderland en de Randstad.
In het weekeinde volgden zijn familie, vrienden, buurtbewoners en andere vage bekenden. 'Prachtig om alles te delen. Zelf genoot ik van elk moment. Dan ging die tunnel open en zag ik al die mensen. Kuipvrees heb ik nooit begrepen,' vertelt Hofs. 'Helaas heb ik er niet lang van kunnen genieten. In de voorbereiding op het nieuwe seizoen scheurde ik mijn voorste kruisband opnieuw af. Ik durf te zeggen dat het mijn complete carrière veranderd heeft. Het was deels mijn eigen schuld. Bij Vitesse had ik een soortgelijke blessure en keerde ik binnen zes maanden terug. Ik was eigenwijs, dat wilde ik opnieuw. Vanaf die dag leef ik met een dikke knie.'
Hofs revalideerde in een recordtijd, maar was niet fit. De Arnhemmer speelde met spuiten, pilletjes en verbeet de pijn in alle stilte. Wat volgden waren tal van operaties. Kraakbeenletsel, meniscusproblemen. Hofs had de knie van een tachtigjarige. 'In die tijd lag ik op de operatietafel óf thuis op de bank. Ik trok het niet meer. Ik was klaar met de blessures, klaar met voetbal. Gelukkig was er dan altijd mijn vriendin die me oppepte. Ze geloofde in me. Na maanden aanmodderen keerde ik terug bij Feyenoord. Ik scoorde tegen Ajax en werd geselecteerd voor Oranje. Ik weet nog dat ik die avond naar mijn vriendin ging en zei: Dat heb je toch goed gezien, schatje.'
Van de operatietafel naar Oranje. Hofs werd door bondscoach Marco van Basten geselecteerd voor de interland tegen Ecuador op 1 maart 2006 en viel in. Een debuut dat hij in al zijn eerlijkheid, bijna nog verpestte. 'In Zeist vroeg ik de fysiotherapeut van Oranje of hij mijn knie los wilde masseren. Eenmaal op de massagetafel schrok hij zich wezenloos. Hij vroeg: "Hoe kun je hier mee voetballen?' Mijn knie was zo dik als een voetbal, maar zo dik was hij eigenlijk altijd. Terug op mijn kamer heb ik mijn vriendin in paniek gebeld. Ik zei: Schat, ik ben stom geweest. Ik ga niet spelen. Ik heb mijn knie laten zien. Gelukkig had het geen gevolgen, ik heb mijn haasje. Het hoogtepunt van mijn loopbaan.'
Foppe de Haan, destijds bondscoach van Jong Oranje, kende de slapeloze nachten van Hofs. De Fries nam de niet fitte Hofs tot ieders verbazing op in zijn succesvolle Jong Oranjeselectie van 2006. 'Ik had een zwak voor die jongen! bekent De Haan. 'Het was een jongen van de straat. Een echte straatvechter. Natuurlijk had hij knieproblemen, maar ook enorm veel kwaliteit. Uiteindelijk werd hij de belangrijkste schakel op dat toernooi. In de halve finale tegen Frankrijk was Klaas-Jan Huntelaar geweldig, maar Nicky de grote man. Ook in de finale was hij geweldig.'
Cypriotische bankrekening
Ondanks Europees goud kwam Hofs niet meer voor in de plannen van Feyenoord-trainer Bert van Marwijk. Hofs kon naar Qatar, directeur Peter Bosz lichtte tot ieders verbazing de optie in het contract van de ongewilde middenvelder. Feyenoord wilde geld verdienen aan de Arnhemmer die zijn belofte nog niet had ingelost. Ook trainer Gertjan Verbeek maakte vervolgens geen gebruik van Hofs, die op huurbasis naar Arnhem vertrok.
Een jaar later overkwam Hofs in Rotterdam hetzelfde onder Mario Been en Leo Beenhakker. De middenvelder mocht ondanks een doorlopend contract uitkijken F0 naar een andere club. Uiteindelijk verliet de middenvelder Feyenoord via de achterdeur. 'Mensen zeiden dat ik was mislukt,' weet Hofs. 'Daar ben ik het nog altijd niet mee eens. Ik heb ondanks mijn blessures veel gespeeld. Alleen de technische staf zag het niet in me zitten. Ik ben wél geslaagd bij Feyenoord.'
Hofs tekende een contract in Arnhem, waar hij uiteindelijk maar één jaar bleef. Het liep niet ('Daar heb ik het voor mezelf verkloot. Ik heb trainer Theo Bos dat jaar laten zitten') en het Cypriotische AEL Limassol wilde het noodlijdende Vitesse graag helpen.
Hofs zelf voelde wel iets voor een buitenlands avontuur, samen met teamgenoot Mike Zonneveld. 'Ik had het voor geen goud willen missen. Dat was prachtig, man! aldus Hofs. 'Het leven was goed. Alleen was het voetballend zó amateuristisch. De jongens kwamen tien minuten voor de training op de club, er was geen kantine, de trainer stond bellend op het veld en verder was het één grote chaos. Uiteindelijk kwam ik op de bank en op de tribune terecht, zo gaat dat in die landen. Elk jaar komen tien nieuwe buitenlanders en uiteindelijk krijgt niemand zijn geld.'
'Ik had nog dertien maanden salaris tegoed. Sterker nog, die zaak loopt nog steeds! vervolgt Hofs. 'Limassol wilde van ons af, maar wij hadden een wit contract. De meeste jongens daar hebben twee contracten, zwart en wit. Die worden met tweeduizend euro uitgezwaaid. Wij stonden sterk. Ik zag de gekste dingen. Kwam voor een belangrijke wedstrijd de aanvoerder naar ons toe. Wilde hij een bonus regelen bij de voorzitter. Zei ik: Vriend, zullen we eerst eens beginnen met een salaris? Ik kan er wel om lachen. Mooi land, dat Cyprus. Helaas was het sportief zo'n zooitje. Anders was ik wel langer gebleven.'
Derde kans in Arnhem
Daar stond hij dan in de zomer van 2011. Gebronsd, een lege bankrekening maar een ervaring rijker. Hofs wilde zijn carrière voortzetten in Nederland, maar niemand zat te wachten op een Cypriotische bankzitter met zwakke knieën. Uiteindelijk regelde zaakwaarnemer Louis Laros een trainingsstage bij Vitesse. Laros behartigde immers de zaken van zowel de middenvelder als die van Vitesse-trainer John van den Brom. Hofsie begon aan zijn derde periode in Arnhem.
Wel was Vitesse Vitesse niet meer. Na de komst van de nieuwe clubeigenaar Merab Jordania was FC Hollywood aan de Rijn een vreemdelingenlegioen geworden. Toch waren het uitgerekend de buitenlandse spelers die Hofs aan een contract hielpen. Hofs: 'Guram Kashia en Giorgi Chanturia zijn naar Jordania gegaan. Ze vonden dat ik een contract verdiende. Mijn knie was nog altijd slecht, maar verder was ik topfit. Ik woog 69 kilo, zo licht was ik sinds mijn achttiende niet meer geweest. Van den Brom hield rekening met mijn zwakke knie. Ik kreeg een aangepast trainingsprogramma.
Uiteindelijk speelde ik dertig wedstrijden en was ik belangrijker dan ooit. Mijn contract werd automatisch verlengd, maar onder Fred Rutten was het plots gebeurd. Hij zag het niet in me zitten. Ik dacht aan stoppen, maar dat wilde ik wel op het veld doen. Dus ging ik naar Willem II. Nee, dat werd geen succes. Ik was te zwaar en liep een hamstringblessure op. Wel moet ik zeggen dat de Willem II-fans geweldig waren. Het was een mooi einde.'
Het werd een gedwongen afscheid. Hofs had vorig jaar zomer al een mondeling akkoord bereikt over extra jaar als speler van Vitesse. De middenvelder zucht. 'Vorig jaar, na de play-offs, moest ik bij Merab Jordania komen. Hij zei: "Nicky, you are the president of the club. You have to stay here." Dat vond ik geweldig. Ik kon goed met hem opschieten. Na belangrijke wedstrijden ging ik vaak wat met hem wat drinken in zijn box. Jordania zal vast wat dingen verkeerd hebben gedaan, maar hij is echt een voetbaldier. We hadden een klik. Alleen die ene belofte kwam hij niet na. Hij heeft wel tien keer gezegd dat het goed zou komen, ook tegen aanvoerder Kashia. Toch kwam het er niet van. Fred Rutten wilde niet met mij verder en dus zette Erwin Kasakowski niets op papier. Uiteindelijk is het een paar weken geleden pas opgelost
Er is besloten dat ik niet verder ga als speler, maar als trainer. Mijn knie kon het toch niet meer aan. Ik ga niet meteen voor een groep gaan staan. Dat kan ik niet, ik ben nog te veel voetballer. Ik ga het vak rustig leren.'
Spijt
Eén uur en twee cola light verder heeft Hofs zijn complete voetbalcarrière besproken. Wat blijft hangen zijn een paar hoogtepunten en veelal domme pech. Toch blijft het wrang dat een man van dertig gedwongen moet stoppen. Sceptici menen dat het ook deels met zijn onprofessionele houding te maken had. Hofs had een naam het niet altijd even nauw te nemen met de wetten van de topsport. De voormalige middenvelder kijkt even weg. 'Ik heb een mooie carrière gehad, maar als ik zorgvuldiger met mijn lichaam was omgegaan had ik langer gespeeld, zeker. Dan heb ik het vooral over mijn knieblessure en de revalidatie. Ik ben te snel weer begonnen.
Daarnaast weet ik dat iedereen een mening over me had. Dat ik niet leefde voor het voetbal. Ja, ik genoot van het leven en dronk na de wedstrijd weleens een potje bier. De zogenaamde kenners dachten dat ik elke dag in de frietzaak stond, nou dan hebben ze geen idee hoe lekker mijn vrouw kan koken.'
'Ik heb aanleg en ik ben heel eerlijk; ik hou ook wel van een frietje of de McDonald's! vervolgt Hofs. 'Eén keer in de weet at ik patat. Nou en? Ik kreeg vaak te horen dat ik te dik was en soms had men gelijk. Ik heb betere en mindere periodes gekend. Alleen weten de mensen niet dat ik veel voor mezelf trainde. Als ik terugkwam van vakantie begon ik meteen. Dan belde ik Jos Kortekaas, de fysiotherapeut van Vitesse en gingen we aan de slag. Daar heb ik nooit iemand over gehoord. Ik had aanleg, ik kreeg een stempel, maar ik heb er juist heel veel voor gelaten. Echt waar!'
Even is daar weer die verbeten blik. Het is dezelfde gezichtsuitdrukking die Hofs kon hebben als hij discussieerde met een arbiter of als Vitesse had verloren. Het verongelijkte gezicht van een uitgevochten straatvechter. Dan is daar weer die kenmerkende lach. De Arnhemmer zegt tevreden te zijn. Hij heeft prijzen gewonnen, in het buitenland gespeeld én het Nederlands elftal gehaald.
Toch is er één echt dieptepunt. Hofs mompelt de naam Theo Bos. De trainer die afgelopen jaar overleed aan de gevolgen van kanker. Een tweede vader, iemand die hem onvoorwaardelijk steunde. De Arnhemse pretoogjes worden plots waterig. Twintig seconden later waggelen de tranen over zijn wangen. Vol terras of niet. Hofs heeft de dood van Bos nog altijd niet verwerkt. 'Theo was de belangrijkste man in mijn carrière', klinkt het met trillende stem. 'Hij was zo sterk, het is zo oneerlijk. Ik baal zo van dat ene jaar. Ik heb niet alles gegeven. Hij nam het me kwalijk, dat zag ik aan zijn blik. Ik voel me nog steeds zo schuldig.'
Een prachtige middag in Arnhem eindigt met een traan. Het wordt Hofs te veel. Hij haast zich naar zijn foutgeparkeerde auto. De tranen blijven komen. 'Dit gaat niet om voetbal, dit gaat om Theo. Hij was er altijd voor me. Nu word ik trainer, net als hij. Alles wat ik van hem geleerd heb wil ik overbrengen op de jeugd. Het belangrijkste? Dat lieve, de manier van omgaan met mensen. Theo blijft altijd mijn trainer.'
De carrière van Nicky Hofs in quotes
'Met school was ik gestopt Niet omdat het me niet interesseerde, ik kón gewoon niet leren' Hofs in 2007 over zijn schooljaren
'Nicky was de kleinste, maar ook meteen de beste. Bovendien was hij de gemeenste en verschrikkelijk eigenwijs. Je kon duidelijk merken dat hij van de straat kwam' Voormalig trainer Theo Bos over jeugdspeler Hofs (2007)
'Op mijn veertiende kon ik samen met Theo Janssen naar Ajax. Theo liet het afhangen van mij. Maar ik had het te goed naar mijn zin in Arnhem. Bovendien wonnen we vaak van de Ajax-jeugd' Hofs (2006) had als junior de clubs voor het uitkiezen
'Angst zit niet in mijn karakter. Al ben ik die jongen met die twee kunstknieën' Feyenoorder Hofs in 2006, na zijn zware knieblessure
'Als ik met vrienden in mijn vrije tijd ergens wat drink en ik neem een colaatje, is dat een reden voormensen om rond te bazuinen dat Nicky Hofs weer eens aan de Bacardi-cola zat' De 26-jarige Hofs is op huurbasis teruggekeerd bij Vitesse en is volgens de critici te zwaar (2009)
'Ik kon nog zoveel ballen op de training in de kruising schieten, een basisplaats was onmogelijk' Hofs over zijn mislukte avontuur op Cyprus (2011)
'Ik heb twee dramaseizoenen achter de rug, waarin ik sportief heel weinig heb laten zien. Nog een jaar aanmodderen was mij fataal geworden' Een 28-jarige Hofs na zijn terugkeer bij Vitesse (2011)
'De club heeft in het eerste jaar van Merab Jordania natuurlijk wat foute keuzes gemaakt. Als Engels de voertaal wordt bij een Nederlandse club, klopt er iets niet' Hofs over zijn Vitesse (2012)
Erelijst
Nederlands Elftal 1 interland (geen goals)
Jong Oranje 13 interlands (vier goals), Europees Kampioen 2006
Feyenoord KNVB-beker 2008
Voetbal International / Foto’s SV
