15 juli 2012 In de media

Één met Arnhem

Ooit was hij het enfant terrible van het Nederlandse voetbal, tegenwoordig beschouwt hij zich als family man.
Dit jaar werd hij met Ajax landskampioen, een kunstje dat hij in 2010 flikte met FC Twente. Maar de meeste wedstrijden speelde hij in het zwart-geel van Vitesse. Want boven alles is Theo Janssen een rasechte Arnhemmer.

Dertig is hij inmiddels. En op een halfjaar na woonde hij zijn hele leven in zijn geboortestad Arnhem. Ook al speelt hij In Enschede of Amsterdam. Arnhem verlaten doet hij alleen als het echt niet anders kan. Samen met zijn vrouw Natasha heeft hij een dochtertje van vijf. Iris Met z’n drietjes wonen ze in de wijk De Schuytgraaf. Als kleine jongen droomde Theo al van een grote voetbalcarrière. Die wens is vervuld, maar het allerbelangrijkste voor de begenadigde linkspoot zijn zijn gezin en zijn familie.

Voetballen in de kerk
De kleine Theo groeide op in Het Broek, een volkswijk niet ver van het centrum. De gemeenschap is er zeer hecht, maar ook gesloten. Als je niet erg sterk bent. heb )e het heel moeilijk in deze wijk. weet Theo. ‘Maar dat is overal toch,’ relativeert hij meteen. ‘Ik heb er geleerd om voor mezelf op te komen en kom er nog steeds graag. In Het Broek zien ze me als één van hen.’ Als kind voetbalde Theo iedere minuut dat hij vrij was. ‘Ik kwam thuis om te eten en te slapen.’ blikt hij terug, ‘we voetbalden op het pleintje bij de Pauluskerk. maar vaak ook binnen. In de kerk was een zaalvoetbalveldje. We kwamen er alti;d wel in, ook al was de deur gesloten. Via een raam of gewoon door de deur. het lukte ons altijd om binnen te komen.’ Zijn felle ogen glinsteren bij de mooie herinneringen.

Voorbeeldige leerling
De basisschool doorliep Theo Janssen moeiteloos ‘Ik was een voorbeeldige leerling, een vrij rustige jongen.’ legt hij uit, ‘ik had geen moeite met leren’ Maar de problemen kwamen toen hij ging puberen. Met een profcontract op zak op zijn veertiende, dacht hij dat de wereld aan zijn voeten lag. Op de vraag welke middelbare school hij had doorlopen, antwoordt hij: ‘Welke niet?" Het enfantterribele.  We doorliep in korte tijd vijf scholen ‘Ik verdiende meer dan mijn leraren.’ verklaart hij zijn puberale gedrag, ‘ik voerde niets meer uit.’ Van de HAVO werd hij overgeplaatst naar de MAVO, en van daar naar de LTS. ‘Op mijn vijftiende haalde ik uiteindelijk een diploma metaalbewerking, maar ik zou echt niet meer weten hoe ik moet lassen’, zegt hij lachend ‘Vanwege de leerplicht moest ik nog een jaartje door. maar mij hebben ze niet meer gezien.’

Monnikenhuize
Als eerder gemeld beschouwt Theo Janssen zich als een Arnhemmer pur sang. ‘Ik ben één met deze stad.’ zegt hij overtuigend, "waar ik ook ooit kom te voetballen, de stad Arnhem zal altijd mijn thuisbasis zijn. Het is de stad waar ik thuis kom bij mijn vrouw en dochter en bij mijn vader en moeder. Mijn ouders wonen niet meer in Het Broek, maar zijn met hun boeltje de Johan de Wittlaan overgestoken en wonen nu comfortabel in het chique Statenkwartier. ‘Ze betekenen heel veel voor me. Theo praat graag en veel met mijn vader, dus ik ga er heel vaak op de koffie.’

Theo bewaart warme herinneringen aan Monnikenhuize. het oude voetbalstadion van Vitesse. ‘Het was een prachtig en sfeervol stadion midden in de stad. Als kleine jongen keek ik geweldig op tegen Theo Bos en John van den 3rom. Op Monnikenhuize voetbalde ik vanaf mijn achttiende samen met deze helden. Het Gelredome is een fantastisch stadion, maar Monnikenhuize had moeten blijven staan.’ Het stadion heeft plaatsgemaakt voor moderne woningen. De bouwstijl kan Theo Janssen niet bekoren: ‘Als je het leuk vindt om bij elkaar naar binnen te kijken, moet je daar gaan wonen’ Ongetwijfeld had Theo op deze heilige grond zijn huis gekocht, als de architectuur hem beter was bevallen.

Ruwe bolster
Het mooiste plekje in het centrum van Arnhem is volgens Theo de Molenstraat Niet het romantische Sonsbeekpark of de imposante Eusebduskerk. maar een rauw en vuig achterafsteegje vlakbij de Korenmarkt spreekt hem het meeste aan. Mooi van lelijkheid toont het ons letterlijk de keerzijde van het uitgaansleven Links de achterzijdes van de kroegen op de Korenmarkt en rechts die van de restaurants aan het Willemsplein. De ruwe bolster gaat helemaal op in dit decor. Past dit goed bij het wilde en rauwe imago dat aan hem kleeft’. Resoluut: ‘Dat beeld is gecreeerd door de media. Geloof het of niet. maar ik ben een echte family man. ik ga bijna nooit uit. Mijn gezin is het allerbelangrijkst. Als achttienjarige was dat anders. Dan kon je me vaak vinden op de Korenmarkt Wie niet op die leeftijd? Anders mis je toch wat .

Griekse vader?
Eén van de zaken die aan de achterkant uitkomt op de Molenstraat, is Grieks restaurant Delphi van Jorgos Zagkotsis. De 54-jarige Griek woont al sinds 1969 in Nederland en is een van de weinige echte goede vrienden van Theo. ‘Als je me zoekt en ik ben niet thuis of op de club. dan zit ik bij Jorgos. En dat is bijzonder want veel echte vrienden heb ik niet. Ik ben slecht in het onderhouden contacten, meestal moeten mensen mij bellen. Jorgos is iemand bij wie ik wel spontaan binnenloop. Met de jongens van Papendal gingen we vroeger vaak bij Delphi eten. want het is er erg goed. Zo is de vriendschap ontstaan. Ik heb een hele goede band met hem. In mijn positie is niet iedereen altijd eerlijk tegen je. Jorgos durft kritisch te zijn. soms scheldt ie mij verrot, maar altijd maken we het weer goed. Ik beschouw hem als familie. Sommigen denken zelfs dat hij mijn vader is.’

 De hechte band wordt meteen duidelijk als we met Theo binnenlopen bij Jorgos’ restaurant aan het Willemsplein. Een brede grijns verschijnt op zijn gezicht als hij Theo ziet. ‘Heb je een kopje koffie voor ons. Jorgos?.’ vraagt Theo. Jorgos. lachend: ‘Theo. jongen, zie ik er uit als een gastarbeider?’ Tien seconden later dampt het espressoapparaat. Hoewel Jorgos al 43 jaar in Nederland woont, heeft hij zijn mediterrane temperament behouden. Hij praat snel met een typisch accent dat het midden vindt tussen Arnhems en Grieks. Zijn woorden ondersteunt hij met drukke gebaren. Voetbal is zijn passie Hem is het niet te doen om welk vlaggetje of kleur shirt, maar om de schoonheid van het spelletje. ‘Theo is een hele slimme voetballer met een mooie techniek.’ zegt Jorgos ernstig ‘maar als hij een slechte pot speelt, krijgt hij het ook te horen’ Theo glimlacht meewarig. Jorgos voert het hoogste woord en Theo voelt zich er prettig bij. Theo ‘Hier ben ik thuis.’


Ha! Magazine nummer 4

Ha! Het eigen magazine van Hotel Haarhuis; een eigentijdse, modern vormgegeven stadsglossy.

In Ha! laten wij u Arnhem zien door onze ogen. Het magazine biedt een overzicht van de leukste sportieve, culturele en culinaire evenementen die Arnhem in de voorliggende periode te bieden heeft en combineert die met aantrekkelijke hotelarrangementen. Tot slot bevat het magazine nog prachtige verhalen over Hotel Haarhuis als bruisende ontmoetingsplek. Het magazine verschijnt 1-2 maal per jaar.

De 4e editie van ons magazine heeft een sportief tintje!

Met het oog op de Sportzomer staan er mooie artikelen in met topsporters als:

* Arnhemmer en Ajax-voetballer Theo Janssen
* Tophandbalster Estavana Polman
* Arnhemmer en Vitesse-voetballer Nicky Hofs 

Klik op de afbeelding voor de digitale versie van het blad.

Ha! Nr 4 / Journalist D.Leseman – Foto’s L. Drent

Hoofdsponsor: