17 oktober 2012 In de media

Fred Benson (voormalig) publiekslieveling in Arnhem

Jaren was Fred Benson een publiekslieveling bij Vitesse. En nog steeds, bleek laatst toen de Arnhemse club in Zwolle speelde. Vanuit het uitvak werd Benson langdurig toegezongen met het bekende ‘Benson, Fredje Benson’ op de melodie van het Fred Flinstone liedje.
Fred Benson: ‘Dat de Vitesse-supporters mij toezongen was geweldig, ik kreeg er echt een boost van. Vitesse is mijn eerste liefde, ik heb er mooie jaren gehad.

Het was een andere tijd. Er was geen geld en we knokten tegen degradatie. Dat is de club voor mij. Leuk hoor, dat er nu allemaal goede voetballers zijn die veel geld verdienen, maar waar is het oude Vitesse gebleven? Lekker vechten op dat veld. Bloed, zweet en tranen. Dat mis ik.’ Nee, van verzorgd positiespel raakt hij niet opgewonden. Als Barcelona op televisie is, zit Benson te gapen op de bank.

Hij houdt van Engels voetbal, van Chelsea en Internazionale, van Feyenoord. Dat laatste is opmerkelijk voor een Amsterdammer en oud-Ajacied. ‘De strijdlust bij die club is geweldig. Dat vond ik al in de jeugd van Ajax. Tegen Feyenoord kwam het mooie voetbal altijd van ons, maar zij knokten harder. Dat sprak me veel meer aan.’

Bidden voor Bos

Benson is zichtbaar op zijn gemak bij PEC. Eén brok vrolijkheid is hij, nu weer wel. Zijn motto is dan ook: genieten zoveel het kan. Die les leerde hij niet alléén door een mislukte tijd in Polen.

De hersenbloeding van zijn Ghanese moeder, begin dit jaar, zette hèm ook aan het denken. Evenals de ziekte van Theo Bos, onder wie hij bij Vitesse tot bloei kwam.

‘Ik heb zo veel te danken aan Theo. Bij Jong Vitesse gaf hij me het vertrouwen waardoor ik kon doorbreken in het betaalde voetbal. Ik schrok zo toen ik hoorde dat hij ziek was. Zo’n sterke man, ineens geveld. Per sms heb ik contact met hem gehad, maar ik durf hem niet zo goed te bellen. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, ben bang dat ik het verkeerd doe. Maar ik denk aan hem en ik bid voor hem. Dat is het enige wat ik kan doen,’ klinkt het opeens wat minder uitbundig.

‘In het leven heb je niks in de hand. Je mag blij zijn als je geld hebt, maar dat is ook niet alles. Mijn moeder lag in het ziekenhuis en ik dacht: twintigduizend of dertigduizend euro, het maakt niet uit, ik betaal alles. Maar geld kon op dat moment niets voor haar doen. Gelukkig gaat het nu weer beter met haar. Ik koester nu de fijne momenten, probeert niet te veel te klagen en te zeuren. Bij PEC raakte ik dit seizoen even mijn plekje kwijt. Teamgenoten verbaasden zich erover dat ik bleef lachen. Ach, zei ik, er zijn veel ergere dingen in het leven. Ik ben terug in Nederland en heb weer plezier in het voetballen. Waarom zou ik klagen?’

(Red.: wij hebben ons beperkt tot de Vitesse-gerelateerde passage uit het artikel.)

Voetbal International magazine week 42 / Foto’s SV

Hoofdsponsor: