Het laatste seizoen van Theo Janssen

Youri Mulder en ik stonden op het veld van NAC Breda voor de dug-out van de bezoekers. FC Twente en Theo Janssen waren zojuist voor het eerst landskampioen geworden en de middenvelder stond twintig meter voor ons op badslippers met zijn borst vooruit een persleger te woord

Het rode shirt met rugnummer 5 stak uit zijn broek en zat strak om zijn billen. Daarbovenop rustten zijn handpalmen. Tussen zijn linkerduim en -wijsvinger bungelde alvast de filtersigaret die verder niemand zag.

"Theo. Mooie vent", zei Youri. Ik knikte. We gunden Theo zijn titel en waren niet de enigen. De Arnhemmer is geliefd, met name bij harde kernen die in hem de rauwe volksjongen zien die ze zelf zijn. In hun jeugd niks geen gouden lepels en gespreide bedjes.

Eerlijk? Zo zou ik hem niet helemaal typeren. Hijzelf ook niet. "Ach", zegt hij altijd als ik informeer of hij een vraag eerlijk heeft beantwoord, "zo eerlijk mogelijk." Uit de daaropvolgende vette knipoog moet je dan zelf het 'vergeten' deeltje van de waarheid maar destilleren.

Intrigerende jongen. Cynisch, beetje duister. En aan die veelbesproken kont hangen natuurlijk ook minder mooie zaakjes. Zelfs op die dag in Breda kwam er één bij toen hij op de snelweg rende en bijna struikelde met een tray bier in zijn armen. Een half jaar eerder was hij de bestuurder van een auto in een veelbesproken ongeluk waarbij alcohol in het spel was.

Chagrijn

Een seizoen na die titel werd Twente tweede en won het de beker. Theo was klaar in Enschede en vertrok naar Ajax. In Amsterdam werd hij weer kampioen, aarden deed hij er echter niet en opgelucht keerde hij terug naar zijn grote liefde.

Toch sloeg ook bij Vitesse het chagrijn toe, nadat hij doorkreeg dat niet iedereen rond de club zo in eigen kunnen geloofde als hij. En toen het serieuze vooruitzicht verdween om met drie verschillende clubs in vier jaar tijd kampioen te worden, zei Theo: "Misschien stop ik er wel mee."

Aangenaam verrast zag ik echter al vroeg in de voorbereiding die mooie, ongeschoren boeventronie boven dat geel-zwarte shirt. Afgetrainde kop, trouwens, Theo schijnt fitter te zijn dan ooit, hij zal er binnenkort wel een vraag over krijgen. Die hij dan zuchtend zal voorzien van een vijftien jaar oud antwoord. "Dan weer te dik, dan weer afgetraind, allemaal gelul." Hij is wat dat betreft afstammeling van mannen als Ernst Happel en Fritz Korbach. Geen politiek correct geneuzel, Kein geloel, fussball spielen.

Ik begin hem nu al te missen. Theo. Omdat hij van een uitstervend ras is en omdat ik vrijwel zeker weet dat hij begint aan zijn laatste seizoen. Vitesse is te veel handelshuis om serieus mee te doen om prijzen, Marco van Ginkel knapte veel meer werk voor hem op dan Marko Vejinovic zal doen en de seizoenen duren almaar langer. Bovendien wil Theo plots spelen met rugnummer 34, als eerbetoon aan zijn 34-jarige vrouw. Veeg teken. Hij wordt op 27 juli zelf trouwens 32.

Boek

We hebben het over een boek gehad, een tijdje geleden. Theo voelde er wel wat voor. Maar dan wilde hij wel graag eerlijk zijn en daardoor zou hij misschien mensen kunnen beschadigen, iets waar hij absoluut niets voor voelt. Dit in tegenstelling tot zijn Arnhemse buurt- en generatiegenoot Andy van der Meijde die schaamteloos in geuren en kleuren al zijn ranzige (jeugd)zondes liet optekenen zonder daarbij rekening te houden met anderen. Knipoog. Janssen bedankte dus voor een dergelijk twijfelachtige eer, we kwamen er niet meer op terug.

Maar kom op Theo, heroverweeg het. Je bent slimmer dan de gemiddelde profvoetballer, hebt veel meegemaakt en je hebt wel degelijk iets te melden. Wie zegt trouwens dat je in een boek eerlijk moet zijn? Zo eerlijk mogelijk is goed genoeg.

Laat iemand jouw laatste seizoen documenteren. Blik zo eerlijk mogelijk terug op jouw carrière. Kom tot historisch besef, je bent de laatste der Mohikanen.
 

Remco Regterschot / Foto’s SV