Jonathan Reis: ‘Dit is mijn laatste kans’
"Nog diezelfde dag heb ik de afkickkliniek gebeld. Ik wilde me zo snel mogelijk laten opnemen. Als ik mijn leven niet snel ging veranderen, zou het ook met mij fout aflopen. Het was een paar maanden na mijn ontslag bij PSV. Na het vertrek uit Eindhoven deed ik nog maar weinig. Ik gebruikte dag in, dag uit coke In de wijk waar ik woonde, kon ik zo aan het spul komen. Ik vond het allemaal wel best, wilde niet veranderen."
"Dat drugsgebruik was ooit begonnen voor het plezier. Ik dacht niet na over de gevolgen. Cocaïne gaf me zelfvertrouwen, ik kon de hele wereld aan. Maar het was een illusie. Plezier werd een verslaving. Na de dood van Saulo zag ik dat in. Ik heb uiteindelijk een maand in een kliniek gezeten. Er zaten verslaafden van alle leeftijden. De meesten hadden veel grotere problemen dan ik. Er verbleven veel crackgebruikers. In Brazilië is crack een populaire drug. Het is erger dan cocaïne, van een crackverslaving kom je moeilijk af."
"Mijn vader is zijn hele leven verslaafd aan die drug, zelfs al voor mijn geboorte. Hij gebruikt nog steeds. Daarom heb ik maar weinig contact met hem. Ik heb mijn vader wel proberen te helpen, maar hij weigert alle hulp. Dan houdt het op. Ik kan hem niet dwingen om van zijn verslaving af te komen. Ik hoop dat het ooit goed komt. Gelukkig heb ik zelf wel ingezien dat ik me uit de verslaving moest vechten."
Ik heb het zwaar gehad in de afkickkliniek. Elke dag op een vast tijdstip opstaan, op een vast tijd stip eten, op een vast tijdstip naar bed. Discipline. Ik had gesprekken met een psycholoog, kreeg les, leerde hard werken Op het land groenten verbouwen, een geslacht varken in stukken snijden voor de barbecue. Pfff… Als ik er nu aan terugdenk… Ik wil echt nooit meer naar de kliniek, ik wil voetballen, op het veld plezier hebben.
"Wat ik tijdens het afkicken vooral heb geleerd, is nadenken. Vroeger dacht ik nooit ergens over na, ik deed maar wat. Niemand heeft mij ooit duidelijk gemaakt dat je je hoofd moet gebruiker, voordat je tot daden overgaat. Toen ik jong was, floepte ik er tijdens gesprekken bijvoorbeeld alles uit . Snap je? Nu denk ik veel na, heel veel. Zo voorkom ik dat ik slechte dingen doen."
"Als een paar jaar terug een vriend belde om te vragen of ik meeging naar de stad, zei ik meteen ‘ja’. Soms was ik zelf diegene die belde. Als ik nu gebeld word, zeg ik tegen diegene dat ik moet uitrusten voor de training van de volgende dag. Ook als we geen training hebben, hang ik dat verhaal op. Ik weet dat ik geen fout meer mag maken. Dat zeg ik ook tegen mezelf Jonathan, dit is je laatste kans. Want dat weet ik zeker, dit is mijn laatste kans. En wat ben ik zonder voetbal? Ik heb geen opleiding gehad.”
"Ik ben PSV nog altijd dankbaar dat ik in de zomer van 2010 mocht terugkeren. Die club heeft me altijd geweldig geholpen. Ik heb natuurlijk domme dingen gedaan. Maar zelfs toen ik in september 2010 nog een keer de fout inging door de avond voor een wedstrijd te gaan stappen, hebben ze me vergeven. Daarna ging het goed met me, ik was in vorm, stond vaak in de basis. En toen kwam die botsing met Przemyslaw Tyton. Brute pech. Alles dat ik kon afscheuren in mijn knie, scheurde ik at. Toch heb ik geen traan gelaten. Ik had een drugsverslaving overwonnen, dan is een knieblessure niks. Ik wist dat God me niet zou laten vallen."
"Bij PSV hadden sommige mensen er helaas minder vertrouwen in, ze twijfelden of ik ooit mijn oude niveau weer zou halen. Ik heb geprobeerd om er niet naar te luisteren, er geen aandacht aan te besteden. Gelukkig had Eduardo Santos er wel geloof in. Hij is een gerenommeerd fysiotherapeut in Brazilië. Ik heb hem een dag na mijn blessure gebeld en om hulp gevraagd. Na mijn operatie in Amerika ben ik met hem in Brazilië keihard aan de slag gegaan. We trainden van ‘s ochtends vroeg tot laat in de middag. Het was ontzettend zwaar. Ik vond het niet leuk, maar ik moest naar hem luisteren, anders zou ik nooit op mijn oude niveau terugkeren.
‘Toen ik voor Vitesse tekende, is Eduardo met me meegegaan. Inmiddels is hij in dienst van de club en helpt hij ook andere spelers. Hij is ontzettend belangrijk voor me, kent mijn lichaam beter dan ik. Hij is daarnaast een goede vriend van me. Ik slaap bij zijn gezin, hij slaapt bij mij. Ik praat elke dag met Eduardo, vertel echt alles aan hem. Als ik twijfels heb, of me wat minder voel, dan sleept hij me erdoorheen."
"Dat ik voor Vitesse ben gaan spelen, is me door de PSV-supporters niet in dank afgenomen, dat weet ik. Toen ik vorig seizoen voor het eerst terugkwam in het Philips Stadion werd ik flink uitgefloten. Zelfs toen ik de spelersbus van Vitesse instapte, stonden mensen me uit te schelden. Ik snap het wel. Ze weten niet precies hoe het is gegaan. Alleen Marcel Brands is aan het woord geweest, ik nog niet. Maar nu wil ik ook mijn kant van het verhaal vertellen. Ik heb PSV namelijk nooit willen verlaten. De club wilde mijn contract niet verlengen, en geloof me, ik vroeg echt geen buitensporig bedrag. Ik moest het vorige zomer zelf maar uitzoeken. Gelukkig is mijn zaakwaarnemer toen financieel bijgesprongen. Pas als het beter zou gaan, lag er bij PSV weer een contract voor me klaar. Dat was heel teleurstellend. Veel mensen bij PSV zullen altijd in mijn hart blijven, maar de nieuwe beleidsmakers niet. Bij Vitesse geloofden ze gelukkig wel in me, ook al was ik bij het ondertekenen van mijn contract nog lang niet op mijn topniveau."
"Inmiddels ben ik alweer ruim een halfjaar aan het voetballen. Op honderd procent zit ik nog altijd niet. Maar als ik zoveel blijf spelen, week na week in de basis, dan zal ik er snel helemaal staan. Vorig seizoen was ik er eigenlijk nog niet klaar voor, nu wel. Van mijn knie heb ik geen last meer. Alleen als ik lang in het vliegtuig heb gezeten, voel ik hem een beetje, maar dat is logisch. Op het veld ben ik vrij in mijn hoofd, ik heb alleen nog een beetje angst als de bal tussen de keeper en mij invalt. Dat moment met Tyton zit nog in mijn achterhoofd, ik wil niet nog een keer zoiets meemaken, mijn portie ellende heb ik wel gehad."
"Als ik nu naar mijn leven kijk, dan word ik blij. Ik denk zelfs aan de toekomst, dat heb ik in het verleden nooit gedaan. In mijn eerste periode in Nederland kon ik me soms eenzaam voelen. Ver van mijn familie, het weer, de taal, de omgang van de mensen met elkaar. Nu ben ik daar allemaal aan gewend. Het enige vervelende: ik slaap nog altijd in een hotel, heb nog steeds geen goed huis in de omgeving van Arnhem gevonden. Mijn vrouw en zoontje zijn daarom nog in Belo Horizonte. Ik mis ze, kan niet wachten tot ze naar Nederland komen. Als mijn zoontje er is, voel ik de verleiding niet eens om de deur uit te gaan. Er is niks leukers dan met hem thuis te zijn, hem op te zien groeien."
"Ik wil een goede vader zijn, zal hem waarschuwen voor drugs als hij ouder is. Mijn vader heeft dat nooit bij mij gedaan. "Wat mijn doelen zijn? Vroeger droomde ik van spelen voor de Braziliaanse ploeg, dat doe ik niet meer. Wat voor zin heeft dat nu? Het belangrijkste is dat ik mijn loopbaan goed beëindig. Zonder blessures, zonder andere tegenslagen. Ik voel me mentaal sterk, ijzersterk, ben gefocust. In het verleden liep ik de kantjes er nog wel eens af op de training. Dat wil ik niet meer."
"Als alles goed gaat, kan ik nog zeker tien jaar mee in het voetbal. En als mijn loopbaan erop zit, dan kom ik mijn huis niet meer uit. Haha, ik ben nogal lui. De hele dag eten, drinken en slapen. Dan word ik lekker dik. Dat lijkt me een geweldig leven."
Een knuffel van Rutten
Jonathan Reis is dit seizoen bij Vitesse herenigd met Fred Rutten, de trainer die hem in 2009 bij, PSV een tweede kans gaf en hem ook later nooit zou laten vallen
"Rutten en ik hebben allebei een goed hart, daarom kunnen we het goed met elkaar vinden," zegt de Braziliaan. "Hij heeft me altijd geholpen, even vragen hoe het met me ging. Een knuffel als dat nodig was. Dat doen niet alle Nederlanders, hoor. Ik was daarom blij dat hij naar Vitesse kwam. Niet al een voor mezelf, ook voor de club. Hij kan goed met jonge spelers werken, daarom past hij perfect bij Vitesse, we hebben een jonge ploeg."
Reis merkt dat de trainingen van Rutten wel iets zijn veranderd. We rennen nu meer. Ik weet niet of dat komt omdat we een jongere groep hebben, maar het is vermoeiender. Ik ben er geen groot fan van, maar dat is denk ik geen enkele speler. Voor het team is het goed dat we veel fysiek werk verzetten, dat gaat ons verder helpen.’
Een woelige Reisgeschiedenis
30 december 2006
Op 17-jarige leeftijd ondertekent Reis een vijfjarig contract bij PSV.
23 januari 2009
Na een conflict met trainer Huub Stevens wordt de spits verhuurd aan het Braziliaanse FC Tupi.
24 januari 2010
De aanvaller wordt door PSV ontslagen wegens het gebruik van cocaïne.
16 juli 2010
De afgekickte Reis krijgt een nieuwe kans bij PSV.
19 september 2010
In de nacht voor het duel met Roda JC wordt de Braziliaan aangehouden bij Weert. Hij heeft drie keer de toegestane hoeveelheid alcohol in zijn bloed.
19 december 2010
Na een botsing met Roda JC-doelman Przemyslaw Tyton scheurt Reis zijn voorste en achterste kruisband en de mediale band van zijn rechterknie af.
1 juli 2011
Het contract van Reis wordt niet verlengd door PSV.
4 december 2011
De clubloze Braziliaan gaat spelen voor Vitesse.
