Merchandise
Ontdekt door een politieagent
Verder probeert de nieuwkomer van Vitesse zich zo veel mogelijk afzijdig te houden van het politieke geschil. ‘Twee presidenten is niet normaal, dat weet ik ook wel. Maar ik doe niet aan politiek. Ik hoop dat er snel een oplossing komt.’
Daar laat hij het bij. Liever concentreert de 22-jarige spits zich op het voetbal. Bony kwam deze winter voor 3,5 miljoen euro over van Sparta Praag. Daarmee was hij tijdens die transferperiode de duurste aankoop van een Nederlandse eredivisionist. Maar wie is deze prijzige voetballer?
Aanbiedingen
Vast staat in ieder geval dat de Arnhemmers niet de enigen waren die interesse hadden in de doelpuntenmaker uit Ivoorkust. Bony openbaart een indrukwekkend lijstje aanbiedingen. ‘Sunderland, Hoffenheim, Stade Rennes, Bursaspor. En ik dacht ook Galatasaray.’ Het werd dus Vitesse. ‘Zij boden Sparta Praag het meeste hè. Dus nu ga ik er hier alles uit halen wat erin zit.’
Begrijp hem niet verkeerd: hij is blij met zijn nieuwe werkgever. Maar ook Bony fronste zijn wenkbrauwen toen hij de stand van die club uit Arnhem opzocht. ‘Als je dat vergelijkt met bijvoorbeeld Sparta Praag, een club die in de Europa League speelt, soms zelfs een voorronde van de Champions League… Nee, dat is niet echt een vergelijkbare situatie. Maar toen Vitesse zijn plannen voor de toekomst had uitgelegd, heb ik me aan hen verbonden. In de toekomst kan ik hier alsnog tegen Real Madrid en Manchester United spelen. Dat is het doel en daar geloof ik in.’
De plannen waarop Bony doelt, zijn het prestigieuze ‘Project 2013’ van voorzitter én geldschieter Merab Zjordania. Die wil dat Vitesse over drie seizoenen meestrijdt om de landstitel. Het project resulteerde tot nu toe in veel geschater. Maar Bony reageert er met een stalen gezicht op. Hij is zelfs nóg ambitieuzer. ‘Waarom kunnen we niet volgend seizoen al meedoen om het kampioenschap? Ik vecht altijd om de beste te worden.’ Die instelling heeft hem altijd geholpen, benadrukt hij.
Bony groeit op in Bingerville, een stadje aan de rand van Abidjan, de grote metropool van het land. Veel geld heeft zijn familie niet en voetballen doet hij op straat, zoals zo veel Afrikanen. Totdat hij – een jaar of vijftien oud – op opmerkelijke wijze in aanraking komt met een plaatselijke voetbalschool. ‘Die academie organiseerde een serie testwedstrijden op de sportvelden van de gendarmerie. Toevallig zag een van de agenten mij op zijn route altijd voetballen. Hij vertelde over die wedstrijden en zei dat ik daar maar eens langs moest gaan. Dat heb ik de volgende dag gedaan.’
Tijdens de twee jaar die hij uiteindelijk doorbrengt op de voetbalschool formuleert Bony zijn droom. Hij moet en zal slagen als profvoetballer. Tot grote frustratie van zijn vader. ‘Toen ik dat zei, was hij een beetje boos. Hij betaalde veel geld voor mijn school. Iedereen wil voetballer worden, maar dat is zó moeilijk. Het merendeel slaagt niet. M’n moeder zei dat ik ervoor moest gaan. Dat heb ik gedaan. Ik heb keihard gewerkt. En inmiddels is mijn vader ook blij.’ Lachend: ‘Dat komt ook doordat ik een aantal dingen voor hem betaal, zoals zijn flat.’
Goede motivatie
Na een stormachtig begin bij eredivisionist Issia Wazi toont Liverpool interesse. Bony vertrekt een maand naar de Engelse havenstad, werkt een trainingsstage af, maar wordt uiteindelijk afgetest. ‘De teleurstelling was niet eens heel erg groot. Het was een goede motivatie. Ik nam mezelf voor nóg harder te werken.’
In Praag had hij meer succes. Daar ontwikkelde hij zich tot een doeltreffende spits. Een kwaliteit die hij ook tijdens zijn debuutwedstrijd voor Vitesse etaleerde. Daarna was het even stil. Een bovenbeenblessure hield hem aan de kant. Maar hij is vastbesloten zijn nieuwe club waar voor zijn geld te geven. Want alleen als hij fit is, gunt hij zichzelf contact met zijn geliefden. ‘Pas als ik topfit ben, wil ik mijn familie hierheen laten komen. Ik móét me goed voelen. Anders kan ik me niet op het voetbal concentreren met mijn familie in de buurt.’
